Je zou toch zeggen dat Mike Wallace, een man die net geen twee wereldoorlogen heeft meegemaakt en absolute veteraan in de journalistiek, iets wijzer was. Hij heeft toch, als presentator van het populaire CBS programma 60 Minutes aardig wat grote namen op zijn lijstje staan… zoals Johnny Carson, Deng Xiaoping, Mohammad Reza Shah Pahlavi, Ayatollah Khomeini, Kurt Waldheim, Jeffrey Wigand, Yasser Arafat, Ayn Rand, Menachem Begin, Anwar Sadat, Manuel Noriega en meest recentelijk Mahmoud Ahmadinejad. Maar helaas.

Want juist om die laatste naam gaat het. Hij mocht namelijk aanschuiven bij Mahmoud Ahmadinejad voor een interview. Na dat interview werd hij daarover weer geïnterviewd door Hannity (bekend van de zender Fox News) voor diens radio show. Uiteraard wilde Hannity weten hoe het gegaan was en wat Wallace van de man Mahmoud Ahmadinejad vond. En dan vernemen we dit (klik op de link en hier voor een mirror) van Wallace over Ahmadinejad … Het is zo’n aardige innemende intelligente man… enzovoort. Luister het fragment als u wilt. En luister nauwkeurig hoe Wallace de statements van Ahmadinejad omzet naar volkomen” begrijpelijke” bewoordingen.

Hannity probeert het nog even. “Denk je niet dat, als je tegenover Adolf Hitler of Stalin had gezeten, dat het ook ontzettend innemende mannen waren geweest ?”. “Mijn god zeg… Adolf Hitler… die man was zo haatvol…” antwoord Wallace. En dan volgen er nog minutenlange ophemelende woorden over Ahmadinejad uit de mond van Wallace. Alsof we het allemaal verkeerd begrepen hebben. Want Ahmadinejad had overal een prima logische reactie op, volgens Wallace. Want tja, waarom verhuisde de Joden niet naar Duitsland ? Immers, daar had de holocaust, ervan uitgaande dat die plaats had gehad, toch plaatsgevonden ? Dat rolt uit Wallace zijn mond, als vertolking van Ahmadinejad's woorden, alsof het de grootste logica is die hij ooit hoorde.

Als ik dit soort dingen hoor, dan denk ik eigenlijk in eerste instantie maar één ding… “We are fucking doomed”… En dan, normaal gesproken ga ik na of ik er een achtergondje bij kan creëren. Kijken of ik de zaken in perspectief kan brengen. En dan gaan we het (nog) niet over Wallace hebben. Want dat is gewoonweg iemand (lees zijn biografie) die met alle geweld van de wereld iedereen aardig wil vinden en door iedereen aardig gevonden wil worden. Maar dan ga ik na hoe Adolf Hitler in zijn tijd ervaren werd. En dan moet ik onherroepelijk aan de (kennelijk) controversiële film “Der Untergang” (2004) denken. De reden dat de film als controversieel werd ervaren is omdat Hirschbiegel (de regisseur) zijn film-Hitler veel te menselijk had gemaakt..

En dat kon toch echt niet volgens veel politiek (over)correcte mensen. Adolf Hitler was namelijk een monster. De man van de urenlange driftige donderspeeches. De man in wiens opdracht immers miljoenen mensen (waaronder 6 miljoen Joden) werden vermoord op een gruwelijke geïndustrialiseerde wijze. En dat klopt allemaal. Maar als we de getuigenissen erbij nemen, dan ontstaat naast deze onomstotelijke feiten ook het beeld van een gewoon mens. Of u en ik dat nou willen of niet. Volgens de historicus John Lukacs volgde het volk Hitler juist vanwege zijn normale menselijke eigenschappen als intelligentie en charme. “Ze (de Nazi’s) waren op een verschrikkelijke wijze normaal”, stelde Hannah Arendt in haar befaamde studie van de Neurenberg-verhoren.

En zo zijn er vele getuigenissen van soms heel dichtbij die allen uitwijzen dat Adolf Hitler feitelijk een zeer beminnelijk man was. En logisch ook, want met donderspeeches alleen krijg je miljoenen mensen niet zover dat ze de genocide op miljoenen mensen oogluikende toestaan. Ik heb al eerder gesteld, ook op dit blog, dat ik op geen enkele manier bergrijp dat kampbeulen later op de dag bij moeders en de kinderen aanschoof voor de kroten met braadworst. En het is juist vanwege het feit dat het om gewone mensen van vlees en bloed ging, dat ik het niet kan begrijpen. Wat ik evenwel wel begrijp is dat men mensen als Adolf Hitler MOETEN zien als een monster.

Dat is kennelijk de enige manier dat mensen de gruwelijke misdaden van de man behapbaar kunnen maken. Men heeft zelfs complete (uiteindelijke wereld)godsdiensten, waaronder het judaïsme, het christendom en niet te vergeten de islam, en ook ideologieën zoals het marxisme, communisme en socialisme, met de meest bizarre waanvoorstellingen opgedroomd om de cyclus van leven en dood, arm en rijk, kansvol en kansloos, enzovoort te kunnen bevatten. Maar het heeft niets met de realiteit te maken. In deze is het zo dat zowel Adolf Hitler alsook Mahmoud Ahmadinejad ongetwijfeld intelligente zeer beminnelijke personen waren dan wel zijn. Dat moet geen geheim zijn.

Maar als ik een Mike Wallace met bijna liefde hoor praten over een  Mahmoud Ahmadinejad… met een (bijna) vergoelijkende intonatie en een air alsof wij er allemaal niets van snappen… dan krijg ik een heel naar gevoel vanbinnen. Ik ben maar een éénvoudige man en kan niet bijster goed schrijven en heb de concentratiespanne van een mug, maar zelfs ik begrijp dat Ahmadinejad heel slecht nieuws is voor de wereld. Dan moet een Mike Wallace, die ruim twee keer zo oud is als ik en een lijst aan despoten heeft geïnterviewd, dit toch ook kunnen doorzien ? En het gaat me er niet eens om dat hij deze wannabe Hitler afschildert als een mens van vlees en bloed, of als een beminnelijk iemand. Want daar twijfel ik zelfs niet aan.

Het gaat erom dat Wallace, en jammer genoeg miljoenen mensen met hem, zijn uitspraken en ijveren voor de destructie van Israël vergoelijken. En dit met de motivatie van “maar als je het vanuit zijn positie bekijkt, dan…”. Dit is nou het levensgrote gevaar van het relativisme. Je kunt alles weg relativeren totdat er geen onder en boven, geen licht en donker, geen hard of zacht en… geen goed en kwaad meer bestaat. Je komt er pas achter dat het niet klopt als je op de kop hangt, in het donker naar de weg zoekt, met je kop tegen iets hards aanloopt, of… er wederom 6 miljoen Joden zijn uitgeroeid. Ik kan slechts hopen dat we zo snel als mogelijk relativisme inruilen voor realisme.